Falando de bichos e Flores

Hoxe é 8 de marzo, o Día Internacional da Muller Traballadora.

Como coincide a domingo, na UGT da Coruña preferimos adiantar a conmemoración a un día laborable, polo que o pasado venres celebramos a tradicional homenaxe ás compañeiras da UGT, ás traballadoras que durante todos estes anos loitaron e reivindicaron nas súas empresas, a pé de rúa, a igualdade entre homes e mulleres.

Miña nai sempre me repetiu, dende que eu era nena, que sen independencia económica non hai independencia real, nin liberdade persoal. Sempre o tiven presente. E sempre admirei ás mulleres que, poñendo o mellor de sí mesmas, loitan día a día por un mundo máis xusto, máis equitativo, máis solidario e onde as mulleres nos podamos sentir libres para contruír o noso futuro.

Ás mulleres como a miña nai, as miñas amigas e as miñas compañeiras, das que aprendo todos os días, adiqueilles o pasado venres o seguinte poema. A súa autora é Tamara Canosa, unha muller absolutamente admirable:

"Las hadas tienen la nariz colorada para que se mantenga siempre alerta, las manos frías para que cuando toquen algo se despierte inmediatamente y los ojos chispeantes para que los trasgos las encuentren en la oscuridad.

Pero no vuelan con vestidos vaporosos ni nos enseñan sus alas.

A veces te encuentras una en la parada del autobús. Si la reconoces se dará cuenta y te mirará traviesa. Si la logras te cantará al oído una noche y desaparecerá.

Si amas a un hada, toda la vida te sabrán los besos a vainilla.

Hay hadas muy hermosas, hadas con caras graciosas, con expresión de rabieta... Hay hadas niñas, hadas mujer, hadas viejecillas.

No son malas, tampoco del todo buenas. Al fin y al cabo son hadas, no santas.

Ellas tienen unas ganas incontenibles, incontrolables, inabordables de vivir... y lo contagian. Así que cuando una se te cuela en la vida ya nunca dejarás de maldecirle las alas para que no pueda escaparse nunca más.

Pero cuídate de ellas, porque al final siempre se las apañan para fugarse y te quedará una pena muy grande. La pena por haber perdido un hada sólo se cura escuchando la voz de una libélula pero...bufff...menudas son las libélulas. Preguntadle a las flores...."

Tuas janelas sao oculares para uma cidade que nao dorme, uma lima que permite que eu e o Porto coexistamos, nunha cumplicidade eterna.

Que cores, que fuguras, que tons mágicos...! Quase mergulho nesse mundo de índios, Quase son índia tambén!

Sinto história, sinto cultura, sinto a cidade no aroma de um café.

És un mundo á parte, ou parte deste mundo, és poesia, és siléncio, és conversas, olhares, e sorrisos.

És Porto, Guarany...

Inés Ruvinet

Facía unha friaxe...

O ambiente das rúas lucenses o sábado de madrugada...

Decidir ónde pasar as vacacións nunca é fácil para ninguén, pero creo que eu lle dou voltas a esta decisión máis que calquera que coñeza.

A verdade é que hai que xogar con moitas variables e ter en conta distintas cuestións: en primeiro lugar, a económica.

En segundo lugar, está o condicionante ambiental. Vale que esteamos de vacacións, pero non por iso temos máis dereito ca o resto do ano a contaminar indiscriminadamente.

Cun problema de enorme relevancia como o cambio climático, ou o urbanismo incontrolado e absolutamente destructor, ou a escaseza de auga... cada vez me resulta máis difícil e inmoral escoller como destino de vacacións a costa do sol, canarias, valencia... ou facer longas viaxes que impliquen coller un ou varios avións, coa pegada ecolóxica que este medio de desprazamento supón.

Despois de sopesar estas cuestións, mais a duración da viaxe, a climatoloxía, etc, xa tomamos unha decisión e mañá marchamos de viaxe!!!

¿A ónde? Pois a lugares cercanos que non nos obriguen a utilizar avións, nen facer longos percorridos en automóvil todos os días.

Este ano, unha vez máis, vou facer turismo de natureza.

Porque se nos gustan as nosas fragas, os nosos ríos, os nosos parques naturais, e nacionais, debemos protexelos e potencialos. E debemos potenciar tamén un tipo de turismo máis solidario, máis diversificado, non masificado, máis sostible.

Trátase de apostar por un futuro mellor para o rural español, por un turismo rural que permita que as comarcas onde se atopan estes espazos naturais podan ser tamén sustentables, que as súas xentes podan ficar a vivir e a desenvolver o seu proxecto de vida alí, con calidade, con dignidade, con esperanza.

Así, ata o mes de setembro estarei perdida polas montañas de Lugo, Asturias, Aragón, Catalunya... ¿Quen sabe?

Marcho sen rumbo fixo, con moitos proxectos e apenas planificación porque para iso están tamén as vacacións... para desconectar completamente e irmos a aventura!

Un último consello: Como podedes ver nestas fotos, as veces os lugares máis fermosos están moi preto de nós...

Deséxovos a todos e a todas un bó verán, e ata setembro!